7 دسامبر

شخصی که منتظر"مصلح" است ابتدا باید خودش "صالح" باشد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از  قومس؛ سلسله اعتقادات هر انسان ازتوحید(اعتقاد به وجود خدا) آغاز و تا معاد ادامه می یابد.

توحید و معاد بدون امامت و نبوت فایده ای ندارد؛ چنانچه بعد از پیغمبر مساله ی رهبری الهی قطع شود، در واقع توحید هم بی ارزش است.

گرچه این زنجیره ی اعتقادی با امامت امام زمان(عج) و رهبری ولایت فقیه کامل می شود، اما نکته ی واقعی آن است که اعتقاد به امام زمان به تنهایی کافی نیست.

مساله ی اصلی انتظار، آماده کردن زمینه ی ظهور برای برپایی وعده ی خداوند در جهان و گسترش حکومت عدل و داد می باشد.

در شرایط غیبت امام زمان، صرفا داشتن اعتقاد به امام زمان و به یاد او بودن کافی نیست، بلکه شخصی که منتظر”مصلح” است ابتدا باید خود فردی “صالح” باشد.

منتظر واقعی شخصی است که ابتدا امام عصر و زمان خود را بشناسد؛ چرا که انسان بدون شناخت امام و منزلتش  نمی تواند وظیفه ی خود را در قبال او بخوبی انجام دهد.

شناخت امام  عصربه اندازه ای اهمیت دارد که طبق روایات” اگر شخصی بمیرد در حالیکه امام زمان خود را نشناخته باشد، به مرگ جاهلیت مرده است”.

در مرحله بعد وظیفه هر شخص منتظر پایبندی به یکسری تعهدات فردی و اجتماعی است که در زمینه ی فردی باید با، تهذیب نفس، انجام واجبات، ترک حرام، دوری از گناه و معصیت، ارتباط مناسب با خانواده و اجتماع و در زمینه ی اجتماعی با انجام برنامه هایی مانند: امر به معروف و نهی از منکر و مبارزه با ظلم و ستم، زمینه را برای ظهور مصلح کل و عدالت پرور فراهم نماید.

وظیفه ی ما در سالروز آغاز امامت آخرین ستاره آسمان ولایت، رساندن انتظار به تراز واقعی خود و آماده نمودن جهان برای ظهور آن حضرت می باشد.

انتهای پیام/

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *