8 سپتامبر

چرا عده‌ای از روحانیون از مردم دور شده‌اند؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا، به نقل از آناج، در برهه‌ای که جامعه چالش‌های متعددی را پیش روی خود می‌بیند و همگان از آسیب‌های اجتماعی می‌گویند، این روحانیون هستند که با عمل به رسالت خویش می‌توانند از باز شدن بیش از حد زخم هجمه‌ها بر پیکره‌ی روح آدمیان بکاهند و در برابر ناوک‌های متخاصمان سینه حائل کنند. اما آیا در عصر حاضر اکثریت صد درصدی روحانیون آن تاثیرگذاری ایده‌آل را دارند؟

سال‌ها قبل رهبر معظم انقلاب از خطر انزوای روحانیت سخن گفتند و تجمع روحانیون در حاشیه‌ای از کشور را آسیبی بزرگ تلقی کردند، آن زمان شاید مفهوم چنین تعابیری زیاد ملموس نبود لکن با گذشت زمان خطرات گوشه‌نشینی عده‌ای از عالمان دینی و فاصله گرفتن آنان از عموم محسوس گشت.

در مقطعی که معاندان برای روحانیون جوک می‌سازند و عده‌ای از کاربران نیز آن را از روی جهالت نشر می‌دهند،باید اقدامی متقابل صورت گیرد و پیوند مابین مردم و پیشوایان مذهبی مدون‌تر از قبل شود. هنگامی که برخی از روحانیون خود را در گوشه‌ای از اتاق محبوس می‌کنند و در جست‌وجوی علم پیر می‌شوند اما آموخته‌هایشان را به جامعه تزریق نمی‌نمایند، تعداد جوانانی که در منجلاب فساد و آسیب‌ها فرو می‌روند بیشتر می‌شود.

جایگاه روحانیت در جامعه محترم است و شخصی که جامه‌ی هدایت را بر تن می‌کند باید هرطوری شده با مردم ارتباط گیرد تا بتواند به بدنه‌ی اجتماعی آگاهی بخشد، لکن مشکل در اینجاست که ارتباط مابین روحانیت و افراد در دوره‌ای صورت می‌گیرد که شرایط برای ایجاد تغییرات احتمالی دشوار است.

چرا یک فردی که شاید به هیچ‌گونه ارزش و اسلامی پایبند نیست می‌تواند با کودکان ارتباط برقرار نماید و از همان سنین اولیه کودک را با افکار خویش آشنا سازد اما فرد روحانی چنین تواناهایی را از خود نشان ندهد؟ مگر اشکالی دارد یک روحانی برای کودکان برنامه اجرا کند و با زبانِ خودشان با آن‌ها صحبت نماید؟

مبانی تربیت اسلام کامل و بی‌نقص است اما چون در نحوه‌ی ارائه آن به مردم عاجز هستیم، بر سر دین می‌کوبیم و می‌گوییم تا مشکلات اقتصادی حل نشود آسیب‌های اجتماعی نیز ریشه‌کن نخواهد شد، شکم گرسنه شاید در برهه‌ای ایمان نداشته باشد اما آن شخصی که شکمی سیر دارد و از لحاظ مالی متمکن است چرا به سمت منکرات می‌رود؟

دیگر وقت آن رسیده است که طلاب و روحانیون جوان با روحیه‌ای جهادی وارد میدان نبرد شوند و پل‌های ارتباطی را با استفاده از تمامی امکانات موجود بسازند، روحانی باید مردمی باشد تا جوانان از او فاصله نگیرند و عالمان دینی را اشخاصی دست‌نیافتنی و تافته جدابافته تلقی ننمایند.

بی‌شک آن دسته از روحانیونی که انزوانشینی را به حضور در بطن جامعه ترجیح داده‌اند به اندازه مسئولین بی‌دغدغه در بی‌بصیرتی و آلوده شدن دامن افراد به گناه مقصراند؛ این پارسایان هستند که باید بصیرت افزایی کنند و برکت وجود خویش را در جلوگیری از متزلزل شدن بنیان‌های خانواده و عدم التقاط معنای اسلام، نشان دهند.

انتهای پیام/گ

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *