10 ژوئن

هنوز هم چاه های اطراف شهر کوفه مظلومیت علی را فریاد می زند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صبح توس؛ کمی که از کوفه خارج شوی و به باغ های اطراف آن بروی هنوز هم چاه های آبی که علی (ع) آن را با دستان خود و برای مردم کوفه وقف کرد را مشاهده می کنی، چاه ها هنوز هم غربت و تنهایی علی را روایت می کنند.

 

هنوز هم که نزدیک چاه ها بروی صدای دلتنگی و مولای یا مولای” علی از چاه بیرون می آید و چاه ها و زمین های کوفه مظلومیت و غربت علی را ۱۴ قرن است که به میراث می برد تا در روز موعود به فرزندش برساند.

 

مقامات و کرامات امیرالمومنین (ع)

در بیان مقامات و کرامات امیرالمومنین (ع) زبان آدمی الکن و ناتوان است و این را تنها خدای متعال و رسول گرامی اسلام می دانند لذا رسول خدا (ص) به جابربن عبدالله انصاری فرمود:

 علی در پیشگاه خداوند جایگاه والا و پاداش های فراوانی دارد که به هیچکدام از فرشتگان مقرب و پیامبران مرسل چنین مقام و پاداشی نداده است. دوستی با علی بر هر مسلمانی واجب است، زیرا او تقسیم کننده بهشت و دوزخ است و هیچکس حق عبور از صراط را جز با بیزاری جستن از دشمنان او ندارد.

 

همچنین ابن عباس از رسول اکرم نقل می کند:« در شب معراج، در آسمان چهارم، خروسی را دیدم از درّ سفیدتر که دو چشمش از یاقوت سرخرنگ و دو پایش از زبرجد سبز بود و ندا می کرد:« لا اله الا الله، محمد رسول الله، علی بن ابی طالب امیر المؤمنین ولی الله فاطمه و ولدها الحسن و الحسین صفوه الله. یا غافلین اذکروا الله، علی مبغضیهم لعنه الله»

جز الله خدایی نیست، محمد فرستاده خداست، علی بن ابی طالب امیر مؤمنان ولی خداست، و فاطمه و فرزندانش حسن و حسین برگزیدگان خدایند. ای غافلان و بی خبران، خدا را یاد کنید؛ لعنت خداوند بر دشمنان آنان باد.

 

اقتدار، مظلومیت و پیروزی در زندگی امیرالمومنین

در شخصیت، زندگی و شهادت این بزرگوار، سه عنصر که ظاهراً با یکدیگر چندان هم سازگاری ندارند، جمع شده است. این سه عنصر عبارت است از: اقتدار، مظلومیت و پیروزی.

اقتدار آن حضرت، عبارت است از قدرت او در اراده پولادینش، در عزم راسخش، در اداره مشکل ترین عرصه های نظامی، در هدایت ذهن ها و فکرها به سوی عالی ترین مفاهیم اسلامی و در عین حال یکی از مظلوم ترین چهره های تاریخ است و مظلومیت در همة بخش های زندگی اش وجود داشت. در دوران نوجوانی، مظلوم واقع شد. در دوران جوانی بعد از پیامبر، مظلوم واقع شد.

در دوران کهولت و خلافت، مظلوم واقع شد. بعد از شهادت هم، تا سالهای متمادی بر سر منبرها از او بدگویی کردند و به او نسبت های دروغ دادند. شهادت او هم مظلومانه است.

 

در بیان شهادت حضرت امیر (ع) مظلومیت خاصی وجود دارد، ایشان در عین حالی که خلیفه مسلمانان و داعیه دار تمام ممالک عظیم اسلامی است در عین سادگی همانند مردم نماز می خواندند.

 

نقشه شهادت امام علی (ع) توسط خوارج

پس از شکست خوارج از امام علی (ع) در نهروان، فراریان خوارج،مکه را مرکز عملیات خود قرار داده بودند و سه تن از آنان باسامى عبد الرحمن بن ملجم و برک بن عبد الله و عمرو بن بکر در یکى از شبها گرد هم آمده واز گذشته مسلمین صحبت میکردند،در ضمن گفتگو باین نتیجه رسیدند که باعث این همه خونریزى و برادر کشى،معاویه و عمرو عاص و على علیه السلام میباشند و اگر این سه نفر از میان برداشته شوند مسلمین بکلى آسوده شده و تکلیف خود را معین مى‏کنند.

عبد الرحمن بن ملجم متعهد قتل على علیه السلام شد،عمرو بن بکر عهده‏دار کشتن عمرو عاص گردید،برک بن عبد الله نیز قتل معاویه را بگردن گرفت و هر یک شمشیر خود را با سم مهلک زهر آلود نمودند تا ضربتشان مؤثر واقع گردد نقشه این قرار داد بطور محرمانه و سرى در مکه کشیده شد و براى اینکه هر سه نفر در یک موقع مقصود خود را انجام دهند شب نوزدهم ماه رمضان را که شب قدر بوده است.

 

شهادت امیرالمومنین(ع)

مقارن ورود ابن ملجم بکوفه على علیه السلام نیز جسته و گریخته از شهادت خود خبر میداد حتى در یکى از روزهاى ماه رمضان که بالاى منبر بود دست بمحاسن شریفش کشید و فرمود شقى‏ترین مردم این مویها را با خون سر من رنگین خواهد نمود و به همین جهت روزهاى آخر عمر خود را هر شب در منزل یکى از فرزندان خویش مهمان میشد و در شب شهادت نیز در منزل دخترش ام کلثوم مهمان بود.

بالاخره آن شب تاریک و هولناک به پایان رسید و على علیه السلام عزم خروج از خانه را نمود در این موقع چند مرغابى که هر شب در آن خانه در آشیانه خودمی‌خفتند پیش پاى امام جستند و در حال بال افشانى بانگ همى دادند و گویا میخواستند از رفتن وى جلوگیرى کنند!

 

على علیه السلام رو به سوى مسجد نهاد و به پشت بام رفت و اذان صبح را اعلام فرمود و بعد داخل مسجد شد و خفتگان را بیدار نمود و سپس بمحراب رفت و بنماز نافله صبح ایستاد و چون بسجده رفت عبد الرحمن بن ملجم با شمشیر زهر آلود ضربتى به سر مبارک آن حضرت فرود آورد و شمشیر او بر محلى که سابقا شمشیر عمرو بن عبدود بر آن خورده بود اصابت نمود و فرق مبارکش را تا پیشانى شکافت و ابن ملجم و همراهانش فورا به گریختند.

 

پس از آن حضرت علی (ع) که روز به روز حالشان بدتر می شد سرانجام در روز ۲۱ ماه رمضان بر اثر زخم شدید فرق سر به شهادت رسیدند.

 

انتهای پیام/

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *